|
يوې شپنې ته
کږه وږه پر لاره تله زړوره وه شپنه په شونډو يې د سپين غره د چينو په څير ټپې وړې څه ستره سندماره مساپره وه شپنه هوسۍ غوندې يې شغ و د ليندۍ تر غوږو شوی که زړه ورځينې ورک و چې اوتره وه شپنه يو ډک ژی پر اوږو د کلي کوز سر کې پناه شوه يو چا ويل چې د زړونو سودا ګره وه شپنه
|
